نقش تصاویر در تخیل کودک

1.کلاژ
کلاژ به معنی در کنار هم قرار دادن قطعه‏های‏ مختلف کاغذ،پارچه و چیزهای دیگر است که در کل‏ یک تصویر را نشان می‏دهند.
امروزه بیشترین گرایش در زمینهء تصویرگری،درست‏ کردن کلاژ است و تصویرگران در حال تجربهء این‏ روش سرگرم‏کننده هستند.


2.تصویرسازی چندبعدی( Layers )

روش دیگر تصویرگری،به کار بردن موادی‏ گوناگون مانند کاغذ،پلاستیک،فلز،طرحهای گلی، سرامیک و...است که به صورت لایه‏لایه روی هم قرار می‏گیرند.

در این روش،هنرمندان از مواد مختلفی برای به‏ تصویر کشیدن داستانها استفاده می‏کنند.کار سالی ماور در کتاب«مری بره کوچولویی داشت» نمونه جذاب و موفقی از این نوع کار است.تصویرها در این‏ شیوهء تصویرگری سه‏بعدی و بسیار زیبا هستند. نرمی و انعطاف‏پذیری مواد،قدرت عمل بیشتری برای‏ تصویرگر به وجود می‏آورد.بعضی از این آثار چنان‏ واقعی و زیبا هستند که بیننده دوست دارد آنها را لمس‏ کند و زیر و رویشان را ببیند.

3.تصویرهای کارتونی( Whimsy )

این روش تصویرگری بسیار ظریف و شگفت‏انگیز است،اما تعداد کمی از تصویرگران از آن استفاده‏ کرده‏اند.بعضی از این تصویرگران آن‏قدر در کارشان مهارت کسب کرده‏اند که به سرعت با خطهای‏ پرپیچ‏وتاب و پررنگ،تصویرهایی جذاب و سرگرم‏ کننده برای داستانهای کوتاه و بلند می‏کشند.البته هر تصویرگری سبکی مخصوص به خود دارد که با توجه‏ به متن،ترس و اضطراب و شادی و...را القا می‏کند. مثلا کتاب«کلاهی از یک پرندهء مرده»و کتاب«پیرزنی‏ که مگس خورد»با نقاشی‏های جالب و سرگرم‏کنندهء خود،خوانندگان را به خنده می‏اندازند.در نقاشی‏های کارتونی می‏توان به شکلی بسیار ساده،30مثلا با سه خط کوچک،چشمها و دهان را کشید و احساس آن را نشان داد و یا می‏توان با پرداختن به‏ جزیات،آن را سرگرم‏کننده‏تر و جذاب‏تر کرد.


4.تصویرهای فرهنگی و قومی( Ethnic )

تصویرهای کتابهایی که دربرگیرنده فرهنگ ملتی‏ باشند،برای ملتهای دیگر عجیب و ناآشنا به نظر می‏رسد.به‏طور کلی و به استثنای چند کتاب معدود در دهه‏های 1920 تا 1960،به تصویر کشیدن‏ کتابها با سبکی خاص برای نمایش فرهنگ قومی و نژادی چندان رایج نبود.

باید دانست که خلق چنین تصویرهایی می‏تواند آثار هنری تصویرگر را پربارتر و غنی‏تر کند و تصویرگران بیشتری را در جرگه هنرمندان بین المللی‏ قرار دهد.در عین حال،این‏گونه تصویرها تنوعی در کار به وجود می‏آورد و به آن جنبهء جهانی و عمومی‏ می‏دهد.در این ارتباط می‏توان به نقاشی‏های«یومی‏ هیو»اشاره کرد.

5.بافت و ترکیب‏بندی( Textuer )

هرتصویرگری از روش خاصی استفاده می‏کند. عده‏ای،تصویرها را به شکل مسطح،یکنواخت و شفاف و عده‏ای دیگر آنها را به شکل برجسته و یا با بهره گرفتن از بافتهای گوناگون می‏پسندند.تا قبل از دهه 1960 که هنرمندان گراور ساز(قالبهای چوبی) برنده جایزه‏های بی‏شمار«کالدکات»شدند،روش بافت به این شکل شکوفا نشده بود.تعداد زیادی از تصویرگران باذوق،با استفاده از بوم نقاشی،رنگ و روغن و روکشهای چوبی،به روش بافت دست یافتند. یکی از بهترین تصویرگران این شیوه،میشل مک‏ کوردی است که با نقاشی‏های رنگی و سیاه و سفید بر سطوح ناهموار و چاپ آن بر روی کاغذ،این روش را به اوج شکوفایی رساند.

6.حاشیه و قاب‏بندی تزئینی( and panels Border )

روش دیگری که در تصویرگری از آن استفاده‏ می‏شود،کادربندی و حاشیه‏گذاری است.این روش، شور و حال و هیجان چشم‏گیری به کار می‏بخشد، حتی می‏توان برای تفهیم بهتر موضوع و مکان و زمان‏ رویدادهای داستان،جزئیاتی را در کنار تصویر اصلی اضافه کرد.جان برت در کتاب«شهر موشها»با دقت و وسواس از اشیایی مثل دکمه،سکه،سنجاق و در کتاب دیگری از شکل یک رشته طناب تابیده برای‏ کادربندی استفاده کرده است،کنار این کادر، تصویرهای کوچکی با جزئیاتی بیشتر که هرکدام از آنها نیز کادربندی شده‏اند،آورده شده است.
به‏طور کلی،می‏توان گفت عده‏ای از تصویرگران، از خطهای حاشیه‏ای ساده یا تزئینی استفاده می‏کنند تا متن یا تصویرهایشان را بپروراند،تأثیر و جذابیت‏ داستان را افزایش دهند و در خواننده کشش بیشتری‏ ایجاد کنند.


7.ژرفانمایی و پرسپکتیو( ShapePerspective )

روش دیگری که در تصویرگری مورد توجه قرار گرفته‏ است،نمایش حادثه‏ها و منظره‏های داستان از زاویه‏های مختلف است.گرایش اصلی در این شیوهء تصویرگری،معطوف به نشان دادن عمق،پهنا،ارتفاع‏ و...است.تصویرهایی که با استفاده از ژرفانمایی و پرسپکتیو کشیده می‏شوند،به نظر غیر منتظره و پیش‏بینی نشده می‏آیند.

البته روشهای تصویرگری دیگری نیز وجود دارد، ولی واضح است که کودکان تصویرهایی را دوست‏ دارند که خوشایندشان باشد،آنها را بیشتر با متن‏ داستان آشنا کنند و تأثیرگذار و هیجان‏انگیز باشند. چنین تصویرهایی برایشان لذتبخش و ماندگار خواهند بود.
منبع:گرافیک ایران