مشاوره آنلاین - مشاوره روانشناسی - مشاوره تربیتی

با درود دوست گرامی



دروغ گفتن و رویا پردازی در سنین مهد کودک و پیش دبستانی طبیعی است، گاهاً تا سن 8-9 سالگی هم ادامه دارد ، اما گاهی کودکان بعلت ترس از عکس العمل شنونده ، حقیقت را بیان نمی کنند.

در مورد مثالی که فرمودید، هر کدام از دو حالت فوق باشد ، محکوم کردن کودک به اینکه "دروغ میگوید" راه مناسبی نیست.

پیشنهاد میکنم به دخترتان این اطمینان را بدهید که همیشه و تحت هر شرایطی از او حمایت میکنید و صحیح ترین راه گفتن حقیقت است(بهتر است زمانی این موضوع را مطرح کنید که ذهن کودک درگیر شکایت معلم نباشد)

و نسبت به این اتفاق حساسیت نشان ندهید، اگر رفتاری نا مناسب از معملمشان دیدید آنوقت با او صحبت کنید و بخواهید در رفتارش تجدیدنظر کند زیرا حساسیت نشان دادن باعث بزرگ و پررنگ شدن مسئله میگردد.



موفق باشید

با درود دوست محترم



متوجه ناراحتی شما هستم دوست عزیز

اتفاقات این چنینی برای کسب تجربه لازم هستند ، دختر شما یاد میگیرد که چگونه به قول شما "گلیم خود را از آب بیرون بکشد"

می آموزد زمانی که وسایلش را به دوستش داد، دوباره از او پس بگیرد ( نه اینکه به هیچ کس وسایلش را ندهد)، یاد میگیرد دوستان خود را بشناسد و اگر کسی اورا اذیت کرد بار دوم با احتیاط بیشتر برخورد کند. سعی کنید با حفظ آرامش این رفتارها را به او آموزش دهید ( اگر شما عصبانی شوید یا نگران و ناراحت باعث ایجاد اضطراب در کودک میگردد، پس خیلی عادی و آرام برخورد کنید)



پاینده باشید

با درود فراوان دوست عزیز



پاسخ این سوال شما در بخش مشاوره تحصیلی داده شد، امیدوارم مفید بوده باشد

اگر سوالی دیگری بود درخدمتم ...



پیروز باشید

با سلام و سپاس از وقتی که می گذارید.خواستم بپرسم چگونه می توان علاقه بچه را به دیدن تلویزیون و سی دی کم کرد؟ پسر من 7 ساله و کلاس اول است. از هر فرصتی برای دیدن کارتون استفاده می کنه و خسته هم نمی شه.بعضی سی دی ها را چندین بار می بیند.من و پدرش از شنیدن صدای تلویزیون خسته می شویم و مرتب سر عوض کردن کانال تلویزیون جنجال به پا می شه.این همه عشق و علاقه را چطوری می شه کنترل کرد؟ممنون.

ممنون مشاور عزیز صحبت های شما دلگرمم کرد پس من به اشتباه بهش گفته بودم که حرف نزن یا وسیلت رو نده ! درسته اینطور بهتره تجربیاتش تکمیل میشه .
خیلی خیلی ممنون
یک مسئله ی دیگه که فکر می کنم خیلیا با این مسئله آشنا هستن تفاوت نسل دخترم با معلمش است معلمی که سنی از ش گذشته است دیگر نمی توانیم ازش انتظار داشته باشیم که بتواند سیستم های مدرن را بشناسد یا باهاش کار کرده باشد بنابراین نمیتونه به خوبی بچه هامون رو درک کنه و اختلافاتی پیش میاد از نظر طرز تفکر عمیقا این موضوع را تجربه کرده ایم که حرفهای هم را نمی فهمند و درک نمیکنند ! این مسئله شاید بیشتر برای بچه های ابتدایی ملموس باشد باز بچه های بزرگ تر خودشون رو از این مخمسه رها می کنند . دوست دارم نظرتون رو بدونم.

سلام مشاور عزیز

فرمایش شما متین اما اضافه کنم که بعد از صحبت های زیادی که با پدرش کردم به این نتیجه رسیدیم که برای اطمینان خودمون دخترمون رو تست کنیم و من در جمع خانوادگیمون گفتم یادم رفته سوغات کرمان چیه و بعد یه ربع دیدم پای گامپیوتره و دیدم که داره دونه دونه حروف رو با انگشت اشارش میزنه و اونجا دیگه خیالم راحت شد چون برام خیلی مهم بود که راست بودن موضوع اثبات شه من به شخصه برام درست بودن مسائل مهمه تا بتونم ازش دفاع یا حمایت کنم.

ممنون

سلام ضمن عرض خسته نباشید ممنون میشم راهنمایی کنید
دختر هنرستانی دارم ، که همکلاسانش دخترم را بابت اینکه موبایل ندارد سرزنش می کنند البته شخصیت دخترم به گونه ای هست که این مسائل او را منزوی یا ناراحت نکند اما به نظرم تاثیر کمی خواهد گذاشت سوالم این است که همچنان اجازه دهم که این مسئله را سرکوب کند . نظر خودش این است که من نیاز ندارم.
شیوه مناسب برخورد با این موضوع چیست؟

با درود فراوان دوست گرامی



کودکان در این سن عموماً به سرگرمی خاصی علاقه بیشتری نشان می دهند ( برنامه های تلویزیون، CD کارتونی، بازی های کامپیوتری و ...)

پرداختن به این سرگرمی ها به اندازه ای که در انجام کارهای رورزمره زندگی اخلال ایجاد نکند، مفید است، در غیر اینصورت باید محدود شوند.



بهتر است قانون ساعتی برای کودکان بگذارید، (برای مثال 2ساعت در روز ساعت 3 و 6) و در ساعتی غیر از زمان مشخص شده اجازه ندهید که تماشا کند. در ابتدا ممکن است با شکایت و ابراز ناراحتی و .. مواجه شوید اما به مرور زمان با قاطعیتی که نشان میدهید، عادت میکنند.



شاد باشید

سلام و روز خوش
مشاور عزیز خواهرم 16 سالش است و دوستانش بابت اینکه دوست پسر ندارد به کنایه میزنند !!
و د ر ولنتاینی که گذشت کلی دوستانش در حال تدارکات کادو و مناسبات این رو ز را داشتند که البته خواهرم به آن ها کمک می کرد و چون سلیقه ی خوبی هم داره بیشتر دوستاش ازش کمک می گرفتن چون با من دوست هست این مسئله رو بامن در میان گذاشت من دوست دارم کمکش کنم چون فاصله سنی مادرم باهاش زیاد است می خوام یه اثر مثبتی داشته باشم میشه راهنماییم کنید.

دوست عزیز و گرامی

با سپاس از توجهتان



معلم هایی که در دبستان یا هر مقطع دیگری تدریس میکنند، توسط اداره آموزش و پرورش تربیت شده اند و تمامی آنها دروس روانشناسی و رفتار با کودک را گذرانده اند. اما گاهی برخی از مدرسین به دلیل مشکلات شخصی و یا خصوصیات اخلاقی فردی، ارتباط موفقی در کلاس ایجاد نمی کنند، این امر درهر سن و فرهنگی ممکن است به وجود بیاید. و البته رفع این مشکلات احتمالی، وظیفه مدیر مدرسه مربوطه است.



پاینده باشید.

دوست عزیز



بسیار از این موضوع خرسندم ، شاد و موفق باشید

سلام
همسرم گاهی مسائلی را مطرح می کند و دخترم بدون اینکه بدونه چه تاثیری خواهد داشت اون رو تکرار میکنه که اخیرا این مسئله اتفاق افتاده که مشکل ساز شده که شوهرم یک نظری را خلاف نظر کادر مدرسه توی خونه گفته بود و دخترم توی مدرسه تکرار کرده و این دردسر ساز شده برام بنظر شما چه باید کرد دخترم کلاس اول هست .

با درود دوست گرامی



 داشتن یا نداشتن یک وسیله را، فقط و فقط "نیاز به آن وسیله" تعیین میکند. اگر فکر میکنید فرزندتان به آن وسیله نیاز دارد و شرایطش هست، برایش تهیه کنید در غیر اینصورت، رفتار همکلاسی ها دلیل قانع کننده ای برای داشتن چیزی نیست...

رفتار و صحبتهای همسن و سالان ممکن است تاثیر اندکی بر نوجوانان بگذارد اما آنها یاد میگیرند که با منطق خود به مسائل بپردازند و تاثیرپذیری بی چون و چرا را از بین ببرند.

بنابراین بهتر است این آگاهی را به فرزندتان بدهید و بخواهید از روی منطق تصمیم بگیرد...



پاینده باشید

با درود فراوان دوست عزیز



چالش های اینچنین در این سن بسیار رایج است، کنایه های متعدد برای تفاوت های موجود و گاهی حرفهای تمسخر آمیز که موجب رنجیدن نوجوانان خواهد شد.

نکته مثبت سوال شما، رابطه خوبتان با خواهرتان است، شما از این طریق میتوانید در پیدا کردن اهداف و البته راه صحیح رسیدن به این اهداف، به او کمک کنید. زمانی که فرد برای زندگی خود هدفی را مشخص میکند، تمام مسائل اولویت بندی میشوند، یکسری حذف، یکسری در برنامه کوتاه مدت و بلند مدت قرار میگیرند.. با این تفاسیر خود فرد تعیین کننده اولویتهای زندگیش است، نه حرفها و کنایه های اطرافیان، در نتیجه تحمل و گذشتن از این چالش ها ساده تر می شود...



پیروز باشید

مشاور عزیز بسیار از توضیحات خوبتون ممنونم . کمی صبر می کنم و اگر احساس کردم که وسواس ها داره بیشتر میشه برای مشورت در مورد انتخاب دکتر ، مجدد مزاحمتون میشم. خیلی لطف کردین . ممنون

مشاور عزییز من با دختر 15 ساله ی بسیار خودشیفته و مغرورم چطور برخورد کنم؟

سلام ممنون از وقتی که میگذارید

فرزندم کلاس اول است لجاجت هایی را داشته اما نه به این شدت کلا همیشه در حال و هوای خودش بود بازی هاش رو خیلی دوست داشتم . هیچ چیز اذیتش نمی کرد و خیلی دوست داشت توی کارهایی که پدرش انجام می ده مشارکت داشته باشه . کلی با دوستان پدرش دوست هست و اونا همیشه ازش تعریف می کنن. رابطش با بزرگت رها خوبه حتی با بچه خواهر شوهرم هم خیلی خوبه تلفن میزنه باهاش صحبت می کنه

تک فرزنده اما ما یه بچه ی دیگه در راه داریم

شدت ناراحتی ها تاحدی هست که من رو معلمشون می خواد و جلسه می گذاره گاهی دوستش میاد گریه میکنه و جیغ میزنه که من اصلا دلم نمی خواد با این دوست باشم و من کلی دلم میگیره !!!!

البته همش بنظرم میاد که خیلی بچه های مدرسه لوسن و من خودم به شخصه رفتاراشون رو دوست ندارم اما به هر حال دلم نمی خواد بچه من این طور باشه. خلاصه کلی مسائل ناراحت کننده پیش میارن..

سلام خسته نباشید من پسر 31 ماهه ای دارم که به خوبی صحبت نمیکند میخواستم اگر ممکن است من رو در رابطه با بیماری اوتیسم و علایم آن راهنمایی کنید قبلاً پسرمو روانشناس. بردم گفتن اوتیسم نیست ولی من همچنان نگرانم
پسرم به موقع راه رفت الان مهد میره غذاشو خودش میخوره با خوابش هم مشکلی ندارم،تنها نگرانی ام صحبت کردنش است
پسر تقریباً 30 کلمه میگه
ممنون از راهنمایی شما عزیز

با درود دوست گرامی



با توجه به سن فرزندتان، آموزش راز داری و راستگویی بسیار ضروری است. گاهی برخی از مسائل میبایست به صورت راز در خانواده حفظ شوند و در خارج از خانواده در رابطه با آن صحبت نشود. کودکان باید این را یاد بگیرند که هر صحبتی را در هر مکانی بازگو نکنند، شما میتوانید با صحبت با دخترتان این موضوع را به او آموزش دهید(با مثال و تکرار )

اما فراموش نکنید که گاهاً پیش می آید خانواده ها برای نگهداری از رازشان حقیقت را نمیگویند. این کار، ساده ترین راه آموزش دروغگویی به کودکان است.بنابراین سعی کنید قوانین صحیح راز داری را به فرزندتان آموزش دهید.



پیروز باشید

با درود فراوان دوست گرامی



توجه به خود (خصوصاً ظاهری) و خود مهم بینی از خصوصیات نوجوانان است و با گذشت زمان از شدت آن کاسته می شود.

غرور نیز تا حد زیادی به شخصیت فرد بستگی دارد و البته خصوصیت منفی به حساب نمی آید اگر "تکبر" نباشد. غرور باعث میشود که نوجوان تن به هر کاری ندهد و ارزش خود را بیشتر بداند.



با تمام این اوصاف اگر این خصوصیات، آزاردهنده هستند ، پیشنهاد میکنم ابتدا خودتان با حفظ صمیمیت با دخترتان صحبت کنید و درصورتی که به نتیجه نرسیدید، به روانشناس متخصص در زمینه نوجوانان مراجعه نمایید.



پاینده باشید